Bi eba o zielo ubierto,
A mar desdebuxata,
Un respirar de sals en os maitins,
As superfizies multicolors d'as barcas,
Tot difuso y tranquilo y ausén.
Tot ausén,
Denguna estela boluntaria,
Azuls mediterranios en o puerto
Y olors de pescatos en caxas,
Olors abisals d'auguas y mundos
Informes.
Denguna cosa que beyer,
En tot caso solamén
Beyer por estar aquí,
Ausén y adrezando-me encara
Disponible enta mars libres.
Anque no yera yo.
No ricuerdo aber paseyato,
Nino,
A o canto de puertos de sal
En maitinadas marinas.
No ricuerdo as barcas de pesca
Bandiando-sen sobre brilos móbils
Y entre tacas de petrolios.
No, no yera yo,
Sino l'ausenzia qui paseyaba,
Qui oloraba,
Qui acompañaba a mi pai
Y a la mía chirmana tan chiqueta,
A mía chirmana con un bestidet
Blanco de nina y de paz en a darsena
Perdita d'a mar gran.
A mar
Yera l'ausenzia,
Y trobo que si bella cosa
Yera polida
Yera l'ausenzia,
A mar fresca y acubillando sin saper
A luminaria en l'aurora,
L'ausenzia encara sin claus.
Y o mío día encara
Debantando-se tanto.
O mío sol puyando
Deseparando-lo tot.
A clau d'a boluntá tocó as auguas,
Os suyos prefils se fizon tan claros,
Tan nitidas as olas,
Tan inoblidables os nombres d'as barcas,
Tan esauta la figura d'os pescataires,
Tan berdadera l'angunia
D'as bocas ubiertas d'os pexes,
Tan muerta l'ausenzia,
Tot tan preziso y diferén,
Os contornos tan oserbables,
As cosas tan fázils d'agafar,
De beyer,
Como si a mar no estase adormita,
Y yo,
Yo presén la miraba sin trobar-la,
Como si a boluntá m'ese
Deseparato ta siempre
D'a mar que alentaba en yo,
Ai!, d'a mar que yera yo
Albandonato en ella albandonata.