O fillo bibo
O pai d'o nino muerto
fa tres días
chila roncamén, con rabia
trista.
Chila con gola funda y larga,
como lobo umano,
clamando a o fillo bibo
que li queda.
Trabesa las carreras
d'o chiquet rabal en ziga-zagas
con pasos amplos que resuenan
en o esprito.
Ya fa tiempo que as escuelas
son trancatas.
Ya no se beyen ninos.
As dos. As familias
minchan chuntas en as guarnitas mesas.
Como un componén más, o chilo
azetamén escarnezito:
¡OOEE...! ¡EEEEEEE...!
Tornando y ritornando
por as mesmas carreras
asinas clama o pai
a o fillo encara bibo.
Crema en l'ambién o sol d'a ora
familiar en calma. Incompasibo.
Solitarios esclatan os reclamos
en as parez linialmén blancas.
Silenzio de flamas suspendito.
¡EEEEEEEEEE...!
Aspramén debanta o pai os brazos
d'as entranias
clamando a o fillo que li queda,
que... seguirá chugando espisguardato
en bel cantón d'o tiempo d'a nineza,
clamando... sin saper-lo a o fillo muerto,
que seguirá chugando ya ta siempre
en un amplismo orizón de bida eterna.
Chuan Chusé Bielsa
|